ZJAWISKO STRESU PSYCHICZNEGO

Zakończył się wiek XX, ale wraz z nim nie zakończył się czas, w którym tempo naszego życia jest tak szybkie, że odciska swoje piętno na naszym zdrowiu. To niezwykle szybkie tempo zmian dokonujących się w różnych dziedzinach naszego życia, jest ściśle związane ze stresem, który towarzyszy nam, na co dzień. To niezwykle szybkie tempo zmian dokonujących się w różnych dziedzinach naszego życia, jest ściśle związane ze stresem, który towarzyszy nam, na co dzień.

W przeszłości medycyna nie przywiązywała tak dużej wagi do tego zjawiska. Uważane było ono nawet, za zwykłą dolegliwość psychiczną lub psychologiczną wymyślaną przez samych pacjentów. Obecnie pogląd ten uległ radykalnej zmianie. [Czytaj dalej →]

Społeczna integracja dzieci niepełnosprawnych

Idea społecznej integracji osób niepełnosprawnych rozwija się w Polsce od ponad trzydziestu lat. W ciągu tego okresu zmieniło się zdecydowanie ujęcie jej istoty, czynniki warunkujące jej prawidłowy przebieg oraz oczekiwane efekty. Pojawiające się zmiany w poglądach jej zwolenników widoczne były przede wszystkim w odniesieniu do tzw. edukacji integracyjnej związanej bezpośrednio ze szkolnictwem. Wynikały one przede wszystkim z coraz większych doświadczeń samych nauczycieli, którzy podjęli próbę nauczania integracyjnego dzieci.
Pojawienie się w latach 70-tych coraz szerszych informacji dotyczących idei społecznej integracji osób niepełnosprawnych stanowiło wynik krytycznej oceny tego, co widoczne było w dotychczasowym systemie opieki społecznej i edukacji. Ideę społecznej integracji przeciwstawiano mocno zakorzenionej społecznej izolacji i segregacji osób niepełnosprawnych. [Czytaj dalej →]

Nadpobudliwość i agresja u dzieci

Z nadpobudliwością i zachowaniami agresywnymi spotykamy się coraz częściej, dotyczy ona coraz większej liczby dzieci. Charakterystyczne cechy, które przejawiają się u dzieci nadpobudliwych i niespokojnych, to :

Zaburzenia uwagi:
Dziecko musi skoncentrować się na postrzeganiu tylko określonych bodźców oraz ignorować inne. Musi ono odróżniać to, co ważne i nie ważne. Uwaga musi być przez pewien czas skierowana na ten sam przedmiot, np. na wznoszenie budowli z klocków lego. Uwaga wymagana jest również wtedy, gdy w czasie zabawy dziecko musi czekać na określony sygnał, aby samo mogło stać się aktywne.
[Czytaj dalej →]

Mamo, tato baw się ze mną, czyli…

MAMO, TATO BAW SIĘ ZE MNĄ, CZYLI ZABAWY I ĆWICZENIA DLA DUŻYCH I MAŁYCH ROZWIJAJĄCYCH SPRAWNOŚĆ MANUALNĄ

Kiedy dziecko oświadcza nam, że się nudzi najczęściej zbywamy je stwierdzeniem: „to pobaw się”. Często jednak bywa i tak, że wprawia nas w zakłopotanie, bo tak naprawdę nie mamy pomysłu na to, co mu zaoferować.
Poniżej przedstawione propozycje zabaw doskonale nadają się na różne okazje zarówno dla dzieci, jak dla nas dorosłych i pozwolą nam na aktywne, a zarazem twórcze spędzenie czasu z dzieckiem, a nie obok niego, na oderwanie się, chociaż na chwilę od codziennych zajęć.
Celem proponowanych przeze mnie zabaw i ćwiczeń jest oczywiście poprawienie sprawności manualnej dziecka tak, aby mogło sobie poradzić z codziennymi czynnościami wymagającymi wykonywania drobnych i precyzyjnych ruchów ręki, a do tego przyczynia się w dużym stopniu wykonywanie przez dziecko różnorodnych czynności manipulacyjnych, konstrukcyjnych oraz prac plastycznych.
Zabawy tego typu powinny poprzedzać naukę pisania, ponieważ wpływają znacznie na poprawę sprawności dziecka i zapewniają mu tym samym lepszy start w szkole.
A co mogą dać nam dorosłym? Również, bardzo wiele, w dobie komputerów i telefonii komórkowej pozwolą nam chociażby na biegłe pisanie na klawiaturze komputera, czy robiących zawrotną karierę SMS-ów. [Czytaj dalej →]

Słów kilka o lęku

Dyskusje dotyczące pochodzenia różnych emocji i ich znaczenia w życiu każdego z nas, trwają od wieków. Wśród nich ważne miejsce zajmują zagadnienia dotyczące emocji zwanych-lękiem.

Etymologia i ocena semantyczna słowa lęk, pozwala na jego analizę w dwojakim ujęciu: filozoficznym i klinicznym.

W znaczeniu filozoficznym słowo to, pochodzi od łacińskiego „ango”, co oznacza: ściskać, dławić, niepokoić. Na tym poziomie, lęk doświadczany bywa jako: nieprzyjemne dokuczliwe oczekiwanie na bliżej nieokreślone niebezpieczeństwo oraz potrzebę działań zmierzających do jego likwidacji. Jest to rodzaj lęku kontrolowanego.

W znaczeniu klinicznym natomiast słowo - lęk, oznacza niepokój przed nieokreślonym wydarzeniem, stan niepewności, dręczące poczucie zagrożenia. Ten z kolei rodzaj lęku, nie jest kontrolowany i prowadzi w konsekwencji do bierności oraz poczucia bezradności.

Lęk jest to uczucie, które towarzyszy każdemu z nas od chwili narodzin, aż do śmierci i jest wpisane w nasz rozwój filogenetyczny. Pojawienie się lęku, związane jest ze stymulacją najstarszych filogenetycznie struktur naszego mózgu, co sugeruje, że jest to właściwość wrodzona lub wykształcająca się w bardzo wczesnym okresie naszego rozwoju ontogenetycznego.

Formy lęku i jego natężenie zmieniają się w zależności od wieku rozwojowego, predyspozycji genetycznych oraz wcześniejszych doświadczeń. Uzależnione są również od otoczenia, w którym jednostka żyje i wpływów, którym podlega. [Czytaj dalej →]

Akceptujmy dziecko takie, jakie jest!

Akceptacja, to słowo bardzo często używane w różnych sytuacjach życia społecznego. Akceptacja wpływa w decydujący sposób zwłaszcza na proces wychowania dzieci. Potrzeba akceptacji należy, bowiem do najważniejszych potrzeb psychicznych. Pojawia się w każdym okresie życia człowieka. Jednak szczególnie silna jest u dzieci. Każde dziecko jest odmienną indywidualnością, i jednocześnie człowiekiem. Z tego też powodu należny jest mu szacunek, uwzględnianie jego możliwości, oczekiwań i potrzeb. Każdy, a zwłaszcza małe dziecko pragnie być zrozumiany, akceptowany i doceniany jako ktoś wyjątkowy, niepowtarzalny. [Czytaj dalej →]

Przedszkolaki na start

(Kilka słów o tym, co zrobić, by ułatwić małemu dziecku adaptację w przedszkolu?)

Rodzicu pamiętaj, że przed pójściem dziecka do przedszkola, warto zapoznać je z podstawowymi zasadami przedszkolnego życia, poprzez miedzy innymi:
Wykorzystywanie każdej nadarzającej się w domu okazji, by uczyć dziecko współpracy np.: w trakcie wspólnej zabawy tą samą lalką, układania tej samej układanki, wspólnego przygotowywania w kuchni posiłków, robienia prania (np. dziecko podaje ci mokrą bieliznę, ty ją rozwieszasz) itp. [Czytaj dalej →]