W pracy z tą grupą dzieci dążymy do realizacji zadań korelujących z misją naszego przedszkola. Uważamy, że harmonijny, planowy rozwój psycho-fizyczny, to niezwykle istotny problem już w okresie przedszkolnym. Współpracując z rodzicami staramy się odczuwać i zaspokajać potrzeby zdrowotne, kształtować nawyki higieniczne, rozwijać sprawność ruchową i szeroko pojętą osobowość każdego dziecka.

Psotki - grupa integracyjna

To my grupa integracyjna, do której chodzą dzieci zdrowe 4-5 letnie oraz niepełnosprawne od 3 do 8 r.ż. My - Psotki jesteśmy najbardziej różnorodną grupą w przedszkolu, ale za to najbardziej zgraną i aktywną. Często psocimy, ale to, dlatego, że ciekawi nas otaczający świat. Jesteśmy otwarci na wszystko i na wszystkich. Bywamy zawsze tam, gdzie coś się ciekawego dzieje. Widać nas nie tylko w przedszkolu, ale również poza nim. Bierzemy udział w różnych imprezach oraz sami je organizujemy, bo lubimy się bawić z dziećmi i dorosłymi. Nasz uśmiech i otwarte dla wszystkich serca sprawiają, że mamy wielu przyjaciół w innych przedszkolach, szkołach i placówkach. Każdy z nas jest inny i dlatego życie w naszej grupie jest takie ciekawe.

W roku 2000 podjęliśmy decyzję dotyczącą utworzenia w naszym przedszkolu grupy integracyjnej. Była to decyzja przemyślana i świadoma, chcieliśmy bowiem aby dzieci niepełnosprawne wyszły z “ukrycia” do swoich zdrowych rówieśników jak najwcześniej, bo tylko wtedy integracja dzieci zdrowych i niepełnosprawnych może należycie przygotować jedne i drugie do życia społecznego.

Grupa przedszkolna to naturalne środowisko, w którym małe dzieci rozwijają swoje pierwsze pozytywne zachowania społeczne i zdobywają konkretne doświadczenia o tym, że każdy z nas jest inny, ale jednak więcej cech, które posiadamy jest wspólnych niż różniących nas od siebie.

Już małe dzieci zaczynają dostrzegać fakt, że każdy w różny sposób i w różnych sytuacjach potrzebuje pomocy drugiej osoby. A także, że sam może tej pomocy udzielić innym. Poprzez wzajemne dawanie i branie powstają już w okresie przebywania dziecka w przedszkolu naturalne warunki do wychowania zgodnego z założeniami reformy oświaty.

Integracja w naszym przedszkolu, to nie tylko przebywanie obok siebie dzieci zdrowych i niepełnosprawnych, to przede wszystkim bycie razem, wspólna zabawa, nauka, współuczestniczenie we wszystkim, co ma miejsce w grupie na zasadzie równorzędnego partnera. W grupie nie ma słabych i mocnych, lepszych i gorszych, każde dziecko jest akceptowane takie, jakie jest.

Nasze niepełnosprawne dzieci aktywnie uczestniczą w życiu przedszkola i zajęciach, zabawach, konkursach, uroczystościach, a także w codziennych konfliktach i nieporozumieniach, których nie da się uniknąć w żadnej grupie. Mimo, że wymagają więcej zaangażowania i pracy, to jednak dają nam wiele satysfakcji i radości. Są ufne i autentyczne, pozbawione fałszu i obłudy. To od nich dzieci zdrowe moga się uczyć akceptacji i tolerancji.

Mówi się, że grupa integracyjna jest grupą “uprzywilejowaną”, bo mniej liczną od grup masowych (od 18 do 20 dzieci, w tym 3-5 niepełnosprawnych) oraz z większą liczbą nauczycieli; 2 nauczycieli wychowania przedszkolnego (wiodących) oraz specjalnego (wspomagającego), który jest rzecznikiem praw dzieci niepełnosprawnych i prowadzi zajęcia indywidualne terapeutyczno-rewalidacyjne.

Dla każdego dziecka niepełnosprawnego zespól specjalistów TRAM, w skład, którego wchodzą: pedagodzy szkolni, pedagog specjalny, logopeda, psycholog opracowuje indywidualny program pracy tarapeutyczno-kompensacyjno-rewalidacyjny zgodny z potrzebami i możliwościami.

Dzieci zdrowe w grupie integracyjnej realizują treści programowe takie same jak dzieci w grupach masowych z uwzględnieniem dodatkowych zagadnień związanych ze współistnieniem w grupie z dziećmi niepełnosprawnymi.

Nabór dzieci niepełnosprawnych do grupy integracyjnej odbywa się 0d 1 do 30 kwietnia każdego roku na podstawie kart zgłoszenia oraz pozytywnego orzeczenia Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej kwalifikującego dziecko do integracji.

Śmieszki

Jest to grupa dzieci w wieku 4-5lat, która ma w sobie wiele energii bardzo umiejętnie wykorzystywanej przez nauczycielki grupy.

Figielki

To bardzo „żywa” i pełna energii najmłodsza grupa w naszym przedszkolu, która coraz mniej płacze, a za to coraz chętniej i aktywniej włącza się w życie przedszkola.

W przeszłości medycyna nie przywiązywała tak dużej wagi do tego zjawiska. Uważane było ono nawet, za zwykłą dolegliwość psychiczną lub psychologiczną wymyślaną przez samych pacjentów. Obecnie pogląd ten uległ radykalnej zmianie.

Współcześni lekarze uważają, iż jest to niezwykle poważny problem medyczny, którego jednak nie da się wyeliminować tylko i wyłącznie przy pomocy środków farmakologicznych. Według nich należałoby w pierwszej kolejności rozpoznać przyczyny, które tkwią w sposobie życia i zacząć zapobiegać zanim niegroźne wydawałoby się objawy staną się przyczyną poważnych problemów psychicznych i organicznych.

W tym miejscu należałoby jednak wyjaśnić, co to właściwie jest stres?

Pojęcie stresu jest terminem wieloznacznym. Najczęściej określa się go jako:
- „czynnik fizyczny, chemiczny, albo emocjonalny jak np.: uraz, alergen, strach, do którego organizm nie potrafi się wystarczająco przystosować, i który powoduje wzmożone napięcie fizjologiczne, mogące korzystnie wpływać na organizm lub wręcz przeciwnie, spowodować wybuch choroby”,
- „pewna sytuacja, która wywołuje wzrost napięcia emocjonalnego”.

W naszym codziennym życiu stres kojarzy się nam powszechnie ze strachem, lękiem, itp. Niezależnie jednak od tego, jak go się definiuje sprawia, że w naszym organizmie budzi się instynkt przeżycia, wywołujący reakcje fizyczne i chemiczne związane ze zwiększoną produkcją adrenaliny (hormonu wytwarzanego przez gruczoł nadnerczy). Adrenalina wydzielana jest bezpośrednio do krwioobiegu, co powoduje natychmiastową reakcję na strach lub stres fizyczny, bądź emocjonalny. Zwiększone wydzielanie adrenaliny doprowadza do przyspieszenia tempa i siły pracy serca, podnosi ciśnienie krwi, przyspiesza przemianę glikogenu w glukozę, dostarczając w ten sposób dodatkową energię. Pod wpływem tego, przyspieszeniu ulega również nasz oddech, co związane jest z tym, że płuca usiłują zaciągnąć większą dawkę tlenu. Podnosi się także temperatura naszego organizmu, a proces trawienia zostaje zatrzymany. Wydzielanie adrenaliny może stanowić pożyteczną i pozytywną reakcję dla naszego organizmu, zwłaszcza na sytuacjach niebezpiecznych i wzbudzających strach. Umożliwia nam również skuteczne działanie w chwilach kryzysu, mobilizując maksymalnie nasze siły. Należy jednak zdawać sobie sprawę z faktu, że zbyt intensywny i długotrwały stres, może uszkadzać nasz system immunologiczny i doprowadzić do tego, że stajemy się bardziej podatni na choroby. Konsekwencją działania przewlekłego stresu na nasz organizm są takie choroby jak:
- dusznica bolesna, udar lub zawał serca,
- wrzody żołądka lub dwunastnicy,
- choroby skóry (najczęściej u dzieci),
- choroby nowotworowe,
- różne postacie depresji,
- uzależnienia.

Stres, może także wywoływać takie reakcje jak:
- tiki mięśniowe,
- niestrawność-zanurzenia jelitowo-żołądkowe,
- bezsenność,
- moczenie,
- złość i agresję,
- kłopoty z koncentracją,
- lęk i strach.

Przyczyny, które wywołują reakcje stresowe naszego organizmu określa się mianem stresorów.

Sposób, w jaki każdy z nas reaguje na określoną liczbę stresorów, zdeterminowany jest przez naszą osobowość, temperament, sprawność umysłu oraz sprawność fizyczną.

Nas jako rodziców najbardziej interesuje, zjawisko stresu u małych dzieci. W ich przypadku, zjawisko to może być wywołane przez wydawałoby się całkiem błahe z naszego punktu widzenia przyczyny jak np.:
- nieznane osoby,
- miejsca,
- sytuacje,
- zbyt trudne zadania,
- brak poczucia bezpieczeństwa,
- nie zaspokojenie podstawowych potrzeb.

Eliminując powyższe przyczyny z życia codziennego naszego malucha, dbając o jego spokój emocjonalny, równowagą psychiczną akceptując go takim, jakie jest, zapewnimy mu bez stresowy, harmonijny rozwój i szczęśliwe dzieciństwo.

Musimy mieć jednak świadomość, że życie współczesnego społeczeństwa, społeczeństwa, w którym przyszło nam żyć, podporządkowane jest konieczności odnoszenia sukcesu. Mimo to, powinniśmy zdawać sobie sprawę z tego, że jeżeli potrzeba sukcesu stanie się naszym motywem przewodnim, rezultat w postaci ostrego stresu i jego powikłań mamy zagwarantowany.

mgr Aldona Pospiech

Zgodnie z postulatem rodziców ustalone zostały godziny pracy przedszkola, godziny i rodzaje posiłków oraz rodzaj zajęć dodatkowych, a także dobór dzieci do grup.

PRZEDSZKOLE CZYNNE JEST: OD GODZ. 6.30-17.00

W przedszkolu funkcjonują cztery grupy dziecięce:
3-grupy dla dzieci od 2,5 do 6 r.ż.

-PSIKUSY
-ŚMIESZKI
-FIGIELKI

1-grupa integracyjna:
-PSOTKI - do której przyjmowane są dzieci zdrowe w wieku od 4-6 r. ż. oraz dzieci niepełnosprawne w wieku 4-10 lat.

Każda grupa ma osobną, jasną i wesołą salę dobrze wyposażoną w sprzęt i kąciki zainteresowań, zabawki, pomoce do zajęć dydaktycznych. W każdej sali znajduje się łazienka.

Sala grupy integracyjnej i jej wyposażenie dostosowane jest do zróżnicowanych potrzeb dzieci niepełnosprawnych. W jej sąsiedztwie znajduje się: kącik relaksacyjny, gabinet terapeutyczny oraz łazienka. Sala ma również bezpośrednie wyjście na taras i ogród przedszkolny.

W naszym przedszkolu jest także duży, przestronny holl z wesoło pływającymi w akwarium rybkami, przy którym zatrzymuje się rano wiele przedszkolaków, zapominając o trudnej chwili rozstania z najbliższymi.
Dwie szatnie (duża i mała) z kolorowymi szafkami, to miejsce gdzie prezentowane są: dziecięce prace plastyczne, dyplomy i puchary zdobyte w trakcie różnych konkursów i imprez.
Na piętrze mieści się dobrze wyposażona sala gimnastyczna, która jest nie tylko miejscem zabaw, zajęć ruchowych i rytmicznych, ale również dziecięcych spotkań z: teatrem, filharmonią, magią, a także imprez organizowanych przez dzieci dla najbliższych i środowiska lokalnego.

Halina Jachym - grupa “PSIKUSY”

Alina Jarząbek - grupa “PSOTKI”

Renta Nowacka - grupa “FIGIELKI”

KUCHNIA

Krystyna Łęcka

Sandra Burnóg

Danuta Polaczyk

INTENDENT

Jadwiga Basińska

KSIĘGOWOŚĆ

Danuta Baranowska

KADRY

Katarzyna Mazurkiewicz

OBSŁUGA TECHNICZNA

Stanisław Jastrzębski

Mariusz Zwiernik

1.Indywidualna realizacja zadań zaległych z dnia poprzedniego oraz bieżących dla dzieci zdolnych lub z deficytami rozwojowymi

2.Stymulowanie nastawienia poznawczego grupy (we wszystkich aspektach) nastawionych na realizację nowych ofert edukacyjnych

II. REALIZACJA OFERT EDUKACYJNYCH PRZEZ DZIECI ZA POMOCĄ:

- KODU WERBALNEGO
- KODU RELACYJNEGO
- KODU EKSPRESYJNEGO

III. CZAS RELAKSU-rozluźnienie, wyciszenie dzieci za pomocą różnych technik relaksacyjnych

1.Terapia baśnią- czytanie, opowiadanie przez nauczycielkę baśni z morałem
2.Elementy wizualizacji-praca z wyobraźnią

IV. ZABAWY RUCHOWE LUB ZE ŚPIEWEM ORAZ RUCHOWE NA POWIETRZU

GODZINY POSIŁKÓW

1. I- śniadanie - 9.00

2. II - śniadanie - 10.45

3. Obiad - 13.30

mgr Renata Denes - nauczyciel mianowany, posiada ukończone studia magisterskie na kierunku “Zintegrowana edukacja wczesnoszkolna i przedszkolna”. W przedszkolu pracuje od 1986 roku.

Wanda Modelska - nauczyciel mianowany; ukończyła Pomaturalne Studium Nauczycielskie w Zielonej Górze oraz Studium Katechetyczne. Obecnie studiuje na kierunku “Zintegrowana edukacja wczesnoszkolna i przedszkolna” na Uniwersytecie Zielonogórskim. Jest także słuchaczką kursu kwalifikacyjnego “Oligofrenopedagogika”

mgr Jolanta Janicka - nauczyciel mianowany, posiada ukończone studia magisterskie na kierunku “Zintegrowana edukacja wczesnoszkolna i przedszkolna”.

mgr Dorota Bania - nauczyciel mianowany; ukończyła studia pedagogiczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Zielonej Górze, na kierunku: Wychowanie Przedszkolne

mgr Aleksandra Mikołajczak- nauczyciel kontraktowy; posiada ukończone studia magisterskie na kierunku Rewalidacja osób chorych i niepełnosprawnych, oraz studia podyplomowe na kierunku Edukacja wczesnoszkolna i przedszkolna

mgr Małgorzata Makosz - nauczyciel stażysta; absolwentka Uniwersytetu Zielonogórskiego o kierunku Pedagogika “Zintegrowana edukacja wczesnoszkolna i przedszkolna”. Jest studentką studiów podyplomowych: Logopedia i terapia pedagogiczna.

mgr Małgorzata Sikorska - nauczyciel wspomagający w grupie integracyjnej, absolwentka studiów magisterskich Rewalidacji osób chorych i niepełnosprawnych, oraz studiów podyplomowych: Oligofrenopedagogika i Pedagogika opiekuńczo-wychowawcza.

mgr Alicja Kamińska - neurologopeda, nauczyciel dyplomowany. Posiada ukończone Podyplomowe Studia Logopedyczne na Uniwersytecie Warszawskim oraz Podyplomowe Studia Logopedyczne-neurologopedia na Uniwersytecie Wrocławskim. Zajmuje się diagnozą i terapią logopedyczną. Pracuje w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, a od roku 2000 w grupie integracyjnej.

mgr Dorota Stolarska-Frahn - psycholog

Zaburzenia uwagi:
Dziecko musi skoncentrować się na postrzeganiu tylko określonych bodźców oraz ignorować inne. Musi ono odróżniać to, co ważne i nie ważne. Uwaga musi być przez pewien czas skierowana na ten sam przedmiot, np. na wznoszenie budowli z klocków lego. Uwaga wymagana jest również wtedy, gdy w czasie zabawy dziecko musi czekać na określony sygnał, aby samo mogło stać się aktywne.

Impulsywność:
Nadpobudliwe dzieci odwracają się ciągle a także zrywają się z miejsca i biegną w stronę, z jakiej dobiega odgłos, aby dokładniej zbadać jego przyczyny. Dziecko kieruje się swoim chwilowym bodźcem, nie zastanawiając się nad tym, czy zachowanie to, w danej sytuacji jest odpowiednie, czy też nie. Dzieci nie rozwijają zwykłych codziennych przyzwyczajeń, zapominają, że mają powiesić np. kurtkę na wieszaku, albo ułożyć buty w swojej szafeczce. Impulsywność przejawia się także w sposobie poruszania się dzieci. Ich ruchy są zbyt szybkie, często zamaszyste. Dzieci nadpobudliwe wykorzystują podczas działania często zbyt dużą ilość energii, co może być spowodowane niedostatecznie rozwiniętą małą motoryką precyzyjnych zakresie ruchów precyzyjnych. Przebieg ich poszczególnych ruchów nie zostaje dokładnie zaplanowany: uwaga jest ograniczona i skierowana zostaje na konkretny cel, nie dochodzi do porównania celu i rezultatu. Nawet mały bodziec może spowodować ich gwałtowną reakcję np. wybiegnięcie na ruchliwą ulicę za piłką. Dzieci te nie są w stanie przewidzieć swoich reakcji nawet w znanych im już dobrze sytuacjach.

Hiperkinezja:
Nadpobudliwe dzieci często sprawiają wrażenie swawolnych, podekscytowanych, albo chaotycznych. Oznacza to, że ich poziom aktywności jest właściwie za wysoki. To, co u ludzi, którzy nie są nadpobudliwi przebiega w oczywisty i nieświadomy sposób, u nadpobudliwych dzieci funkcjonuje inaczej. W wyniku swej otwartości na bodźce znajdują się one już w “normalnym stanie “na poziomie podwyższonej aktywności. Jeśli teraz jeszcze będzie na nie oddziaływał potok nowych interesujących bodźców, z jakimi związany jest przecież pobyt np. w grupie przedszkolnej, wówczas poziom napięcia towarzyszącego ich działaniu dodatkowo wzrasta.

Emocjonalna labilność:
Dzieci zachwycają się szybko impulsywnymi pomysłami, towarzyszy temu nadzieja, że szybko osiągną zadowalający rezultat. Jeśli do tego nie dojdzie, ponieważ nie można go szybko urzeczywistnić lub, gdy dziecko jest zbyt niecierpliwe i chaotyczne, wtedy tym większe jest rozczarowanie. Jego efektem jest spontanicznie i impulsywnie natychmiastowe odreagowywane. Dziecku nie udaje się, nie tylko odpowiednie sterowanie swoja uwagą, lecz również swoimi reakcjami emocjonalnymi.

Czy dzieci, które odznaczające się nadpobudliwością cechują tylko negatywne strony?
Nie, na szczęście nie.
Niektóre nadpobudliwe dzieci są niezwykle inteligentne. Ta szczególna cecha często związana jest z ich niezwykłą kreatywnością. Mają one wręcz niesamowite pomysły, tworzą niecodzienne kombinacje oraz potrafią w ten sposób przyczynić się do prawdziwego wzbogacenia życia w grupie przedszkolnej. Konieczne jest jednak uważne spojrzenie nauczyciela, który będzie w stanie czuwać nad działaniem dziecka i właściwie reagować na jego poczynania.
Nadpobudliwe dzieci nie są pamiętliwe. Zapominają szybko o kłótniach i przychodzą następnego dnia do przedszkola, jak gdyby nigdy nic. Potrafią być bardzo chętne do pomocy. Nowoprzybyłym do grupy dzieciom okazują niezwykłe zainteresowanie troskę. Z wielkim zaangażowaniem wprowadzają w życie grupy, panujące w niej normy i zasady.
Jednak te pozytywne strony ich osobowości można dostrzec tylko u tych dzieci, które dorastają w korzystnych warunkach psychospołecznych. U innych te niewykorzystane umiejętności muszą być najpierw z trudem wyłaniane, albo rozwijane, ( co niestety nie zawsze się udaje).

Zachowania agresywne u dzieci.
Agresja jest jedną z postaci zaburzeń dotyczącej sfery emocjonalno-uczuciowej dziecka. Tego typu zaburzenia rozpatruje się jako formy takich zachowań, które pozostają w wyraźnej kolizji z normami społecznymi oraz wymaganiami otoczenia. Często takie zachowanie określa się mianem trudności wychowawczych, a dzieci je przejawiające, dziećmi trudnymi.
Przyczyny agresywnego zachowania należy dopatrywać się przede wszystkim w istnieniu frustracji. Frustracja często spowodowana jest niezaspokojeniem takich potrzeb jak: potrzeba miłości, przynależności, dominacji, uznania, potrzeba kontaktu z innymi osobami, czy braku związku emocjonalnego z rodzicami, rodzeństwem.
Niezaspokojone potrzeby są przyczyną stosowania przez dzieci różnych zachowań zmierzających do ich znalezienia sytuacji „zastępczych”.
Jedne płaczą, inne zamykają się w sobie, jeszcze inne manifestują je w postaci zachowania agresywnego. Jeżeli dziecko jest częściej agresywne od rówieśników, to możliwe jest, że przyczyny uwarunkowane są:

- czynnikami wrodzonymi,
- czynnikiem aktywnościowym, bardziej aktywne dziecko częściej jest narażone na konflikty i związane z tym frustracje,

- czynnikiem frustracyjnym, uzależnionym od środowiska i postaw rodzicielskich.
Powszechnie uważa się, że przyczynę agresji u dzieci stanowią niezaspokojone potrzeby emocjonalne. W sytuacji frustracyjnej, kiedy dążenie do zaspokojenia potrzeby zostaje uniemożliwione, dzieci reagują buntem i sprzeciwem.
Podstawową zasadę przy postępowaniu z dzieckiem agresywnym stanowi konieczność wyeliminowania kar za niewłaściwe postępowanie. Karanie za agresję powoduje wzmożenie frustracji, a tym samym wzmożenie agresywności.
Poparcie w działaniach zmierzających do eliminowania agresji powinno stanowić stosowanie wzmocnień pozytywnych. Mam tu na myśli przede wszystkim wszelkiego rodzaju nagrody i pochwały, okazywanie dziecku uznania za dobre zachowanie i poświęcanie mu więcej czasu i uwagi. Ponadto danie dziecku możliwości, bezpiecznego rozładowania stanów wzburzenia, napadów złości czy gniewu oraz wyrażania swojego niezadowolenia.
Ważne jest również wyjaśnienie dziecku i uświadomienie, negatywnych i pozytywnych konsekwencji jego postępowania w różnych sytuacjach.
Efekty eliminowania zachowań agresywnych będą na pewno zdecydowanie lepsze, jeżeli w podejmowane przez nas poczynania włączymy naszych sprzymierzeńców, czyli rodziców i środowisko rodzinne dziecka. Należy rozmawiać, wspólnie znaleźć przyczynami zachowań niepożądanych, a następnie w partnerskim układzie wybrać najlepsza drogę postępowania z dzieckiem. Dziecko powinno wiedzieć, ze rodzice współodczuwają jego radości, niepowodzenia, smutek i złość, a także mieć świadomość, że niezależnie od tego jak się zachowuje zawsze je kochają, i będą wspierać.

mgr Aldona Pospiech

Kiedy dziecko oświadcza nam, że się nudzi najczęściej zbywamy je stwierdzeniem: „to pobaw się”. Często jednak bywa i tak, że wprawia nas w zakłopotanie, bo tak naprawdę nie mamy pomysłu na to, co mu zaoferować.
Poniżej przedstawione propozycje zabaw doskonale nadają się na różne okazje zarówno dla dzieci, jak dla nas dorosłych i pozwolą nam na aktywne, a zarazem twórcze spędzenie czasu z dzieckiem, a nie obok niego, na oderwanie się, chociaż na chwilę od codziennych zajęć.
Celem proponowanych przeze mnie zabaw i ćwiczeń jest oczywiście poprawienie sprawności manualnej dziecka tak, aby mogło sobie poradzić z codziennymi czynnościami wymagającymi wykonywania drobnych i precyzyjnych ruchów ręki, a do tego przyczynia się w dużym stopniu wykonywanie przez dziecko różnorodnych czynności manipulacyjnych, konstrukcyjnych oraz prac plastycznych.
Zabawy tego typu powinny poprzedzać naukę pisania, ponieważ wpływają znacznie na poprawę sprawności dziecka i zapewniają mu tym samym lepszy start w szkole.
A co mogą dać nam dorosłym? Również, bardzo wiele, w dobie komputerów i telefonii komórkowej pozwolą nam chociażby na biegłe pisanie na klawiaturze komputera, czy robiących zawrotną karierę SMS-ów.
I. MALOWANIE- rozluźnianie napięcia mięśniowego rąk
1. Wypełnianie kolorem całej powierzchni papieru
a) malowanie całej powierzchni arkusza formatu A4, dużym pędzlem ruchami poziomymi i pionowymi
b) malowanie arkusza w kolorowe pasy i późniejsze wykorzystanie go jako tła do dalszych prac
c) malowanie na gazecie, szarym papierze, tapecie ułożonym w pozycji poziomej i pionowej
2. Malowanie form kolistych
a) malowanie kolorowych kół, balonów, baniek mydlanych, plam (utrwalanie prawidłowego kierunku ruchu)
3. Malowanie form falistych
a) malowanie prostych wzorów w formie szlaczków grubym pędzlem na pasach szarego papieru (sinusoidy, łańcuchy literopodobne)
4. Malowanie dużych konturowych rysunków
a) wykonywanie prostych, okrężnych, falistych linii zamalowujących wyznaczone płaszczyzny
5. Malowanie „mokre na mokrym”, przy pomocy gąbki, zwiniętej w kłębek waty, gazy itp. i późniejsze uzupełnianie powstałych plam konturem wykonanym pisakiem, tuszem, cienkim pędzelkiem
6. malowanie na podkładzie z kaszy mannej, piasku, ryżu
7. Malowanie patykiem na zamalowanej świeżą farbą klejową powierzchni papieru
8. Malowanie pędzlem na różnych formatach na temat dowolny i określony

II. USPRAWNIANIE KOŃCÓW PALCÓW
1. Stukanie czubkami palców:
a) naśladowanie kropel padającego deszczu
b) naśladowanie gry na różnych instrumentach
c) naśladowanie czynności pisania na maszynie
d) naśladowanie ruchu kroczącego owada
e) stukanie wszystkimi palcami jednocześnie
f) stukanie wybranymi palcami
g) zabawy paluszkowe typu: „idzie rak”, „szła raz myszka”, itp.
2. Malowanie suchym palcem na mokrym podkładzie z farbą klejową
3. Rysowanie palcem na piasku, w kuwecie wypełnionej kaszą, mąką, solą itp.
4. Malowanie 10 palcami
5. Stemplowanie paluszkami
7. Malowanie pęczkiem waty, gazy
8. Modelowanie w glinie, plastelinie, masie solnej
a) ugniatanie gliny, plasteliny, masy solnej
b) toczenie wałeczków, kulek
c) formowanie ornamentów i wzorów z cienkich wałeczków i kulek
d) lepienie różnych form i łączenie ich w całość
e) łączenie wytworów z gliny, plasteliny z innymi materiałami
f) kompozycje cięte nożem, dłutkiem w gipsie
9. Zgniatanie, zginanie i składanie papieru oraz drutu
a) formowanie kul z gazety, bibuły, papieru
b) składanie papieru-sztuka ORIGAMI- formy płaskie i przestrzenne
c) wyginanie, formowanie przedmiotów, postaci, rzeczy z kolorowego miękkiego drutu (litery, cyfry)
10. Wydzieranie
a) darcie starych gazet, papierów, folii w dowolny sposób na kawałki różnej wielkości
b) wydzieranie z wykorzystaniem chwytu pensetkowego - naklejanie uzyskanych kawałków na papier
c) wypełnianie zarysu kompozycji gotowymi ścinkami
d) wydzieranie wzdłuż zaznaczonych konturów
e) wydzieranie wcześniej zaplanowanego kształtu - tworzenie kompozycji
f) tworzenie mozaiki z elementów wyrywanych z papieru z gotowymi nacięciami
g) kompozycja z wydzieranych pasków papieru
11. Wycinanie
a) dowolne cięcie papieru, gazet, tkanin o różnej grubości w dowolny sposób
b) nacinanie frędzli, wycinanie ząbków itp.
c) wycinanie wzdłuż zaznaczonych linii prostych, łamanych, łuków, okręgów
d) wycinanie papierowych witraży
e) komponowanie obrazków z wyciętych pasków papieru
f) wycinanka ze szmatek
13. Stemplowanie

a) stemplowanie gotowymi stemplami
b) stemplowanie palcami lub całą dłonią
c) stemplowanie stemplami wykonanymi samodzielnie z różnych materiałów ( ziemniak)
14. Układanie wzorów
a) rysowanie nitką
b) układanie wzorów z wykorzystaniem elementów mozaiki
c) układanie lub wypełnianie narysowanego konturu z kamyków, kapsli, guzików, nasion fasoli itp.
d) układanie wzorów i obrazków na podkładzie z plasteliny, gliny, masy solnej z wykorzystaniem: makaronu, sznurka, kolorowych nitek, guzików itp.
e) komponowanie obrazków ze sznurka i kolorowych nitek
f) układanie obrazków ze słomek, patyczków, kolorowych kredek itp.
g) przekładanie drobnych przedmiotów z jednego pojemnika do drugiego
15. Nawlekanie

a) układanie piramidek
b) nawlekanie dużych korali na drut, pociętych słomek, rurek, makaronu, guzików
c) nawlekanie drobnych koralików, owoców jarzębiny za pomocą igły i nici
d) sznurowanie butów
e) zapinanie guzików
15. Haftowanie i wyszywanie
a) zwijanie, nawijani sznurków, włóczki, nici na ołówek, kłębek, patyk
b)owijanie tekturowych kółek (różnej wielkości0 kolorową włóczką, sznurkiem, paskami bibuły
d) owijanie grubym sznurkiem butelek różnej wielkości-wazoniki
e) wykonywanie kolorowych pomponików
f) przewlekanie kolorowych nici, sznurków, wstążeczek itp. Przez dziurki wykonane dziurkaczem na krawędziach tekturowych postaci, zwierząt
g) przyszywanie guzików sznurowanie butów
h) haftowanie wzorów narysowanych na papierze lub materiale
i) zawiązywanie supełków i kokardek
j) robótki na szydełku i na drutach
k) łączenie dwóch kawałków materiału
III. ĆWICZENIA GRAFICZNE
1. Kreślenie form kolistych
a) kreślenie kół dowolnej wielkości miękką kredką lub pastelą w różnych kolorach
b) zestawianie form kolistych w różny sposób (tworzenie z nich kształtów zwierząt, roślin, itp.)
d) Rysowanie kolorowych kół i spirali jedne na drugich
e) rysowanie form kolistych jednocześnie obiema rękami
f) rysowanie nitką
2.Malowanie kredkami wnętrza konturów
a) kolorowanie kredkami wnętrza konturów różnej wielkości według własnego pomysłu
b) kolorowanie konturów według podanego wzoru
c) kolorowanie obrazków w książeczkach
d) wklejanie obrazków we wcześniej narysowany kontur
3. Kopiowanie rysunków
a) przerysowywanie rysunków konturowych przez kalkę techniczną
b) przerysowywanie rysunku na matowym szkle
c) pogrubianie konturów narysowanych delikatna linią
4. Kreślenie kształtów graficznych za pomocą kreski łączącej wyznaczone punkty
5. Obrysowywanie konturów z plastyku, drewna, kartonu oraz szablonów literowych-tworzenie z nich własnych kompozycji
6. obrysowywanie dłoni, stóp, całej sylwetki na małych i dużych arkuszach
7. Rysowanie szlaczków i wzorów z elementów literopodobnych (w powietrzu, na podłodze, na plecach kolegi itp.)
a) rysowanie (palcem, patykiem, kredką, flamastrem) ruchem ciągłym od 3-5 jednakowych elementów
b) rysowanie kolorowych szlaczków według wzoru lub własnego pomysłu
c) ozdabianie szlaczkami i wzorami dywaników, szaliczków, chusteczek, itp.

IV. ĆWICZENIA USPRAWNIAJĄCE RUCHY OBU RĄK
1. Rysowanie lub malowanie dwoma rękoma jednocześnie np. od środka kartki na zewnątrz, od zewnętrznych krawędzi do środka
2. Rysowanie szyn, śladów kół samochodu, rozchodzących się dróg rowerzystów
3. Schodzenie dwoma pionkami jednocześnie po szczeblach drabiny
4. „Sadzenie kartofelków” dwoma rękoma jednocześnie
5. Gra na bębenku lub tamburynie jednocześnie dwoma pałeczkami
6. Zbieranie kamyków, guzików, kapsli ułożonych w dwóch rzędach po prawej i po lewej stronie dziecka
7. Kreślenie wzorów w powietrzu, na podłodze dwoma rękoma jednocześnie
8. Łapanie piłki, woreczka, balonika dwoma rękoma jednocześnie i na zmianę raz jedną ręką, raz drugą
9. Odbijanie piłki o podłogę lub ścianę oburącz lub na zmianę raz jedną ręką, raz drugą
10. Rzuty gazetową kulą przed siebie, za siebie do góry (chwyty i podrzuty oburącz i jednorącz)
11. Kreślenie liter różnej wielkości-wodzenie rękoma po wzorze
PONADTO:
1. Malowanie na gazecie
2. Rysowanie kreda na dywanie, asfalcie, szarym papierze
3. Wysypywanie obrazków z piasku, kaszki itp.
4. Tworzenie kompozycji ze sznurka i kolorowych nici
5. Układanie mozaiki, wzorów z patyczków, guzików, kredek, kamyczków
6. Rysowanie świecą
7. Montowanie z klocków lub gotowych elementów według własnego pomysłu lub wzoru
8. Majsterkowanie z różnego rodzaju tworzywa (w tym z tworzywa przyrodniczego
9. Rysowanie węglem, pisakiem, pastelą itp.
10. Układanie puzzli
11. Rysowane wierszyki

Z życzeniami wesołej i twórczej zabawy:
mgr Aldona Pospiech